مصاحبه سبک های دلبستگی

روانکاوان از دیرباز متوجه تاثیر حتمی و دیرپای تجارب دوران کودکی بودند، اما همچنان این یک سوال باز و بدون پاسخ بود که چگونه روابط اولیه مادر-کودک ممکن است در روان درمانی بزرگسالان نقش مهمی را بازی کنند.

در آغاز سال ۱۹۷۰ و در دهه ۸۰ میلادی، ماری مین یکی از اساتید دانشگاه برکلی در کالیفرنیا، مصاحبه با والدین و بررسی تعاملاتشان با کودکانشان را آغاز کرد. او در مطالعه اش دریافت که تجربه طرد یا ترومای دلبستگی در دوران کودکی یک مادر به طور قابل توجهی با مسائل دلبستگی مشابه بین او و کودکش مرتبط است و بر این اساس یک روش مصاحبه ای تحت عنوان مصاحبه دلبستگی بزرگسال طراحی کرد.

مصاحبه دلبستگی بزرگسال یک مصاحبه نیمه ساختاریافته ی یک ساعته است که به بررسی روابط اولیه ما با والدین می پردازد. این مصاحبه جدایی ها، طرد شدن ها، فقدان ها و نحوه ی واکنش به فقدان ها در دوران کودکی و چگونگی انتقال این بازنمایی های ذهنی این تجارب به بزرگسالی و تاثیر آن بر راهبردهای ارتباطی  مهم کنونی و آینده را مورد توجه قرار می دهد. همچنین در مورد تاثیر تجارب مهم اولیه بر نوع رابطه فرد با دیگران، دنیا و خودش بینش هایی را برای روان درمانگران فراهم می کند. مصاحبه گران نه تنها محتوای پاسخ مراجعان، بلکه روش پاسخدهی آنها را نیز مورد توجه قرار می دهند. این مصاحبه انتقال الگوهای دلبستگی از نسلی به نسل دیگر- از والد به کودک، و از کودک به نوه- را مورد بررسی قرار می دهد.